نوشته‌های احسان طریقت
کریس رونالدو

چرا رونالدو الگوی پیشرفت من است؟

چند روزی از حذف شدن دو تیم پرتغال و آرژانتین از جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه می‌گذره و تب و تاب دفاع یا انتقاد از بازیکن‌ها یا تیم های بزرگ داغ‌تر از همیشه است. طبیعتا این انتقاد به تیم‌هایی مثل اسپانیا، آرژانتین و پرتغال یا سوپر استارهایی مثل کریستیانو رونالدو و مسی، بیشتر از بقیه وارد باشه. اما برای من این موضوع روایت دیگه‌ای داره و این پست رو که چند ماه هستش توی ذهنم شکل گرفته در مورد رونالدو می‌نویسم. طبیعتا این مطالب در ستایش رونالدو یا منکوب کردن فرد یا تیمی نیستش و همه افراد یا تیم‌ها محترم هستن.

در این فضای شکست، انتقاد، طنز و فکاهی که در مورد همه باز هستش، رونالدو با توجه به سبک و شیوه خودش بیشتر از بقیه در نوک پیکان قرار گرفته و صحبت‌های زیادی در موردش میشه. اما داستان رونالدو برای من متفاوت‌تر هستش و برای من به الگویی برای یاد گرفتن تبدیل شده.

چرا رونالدو ؟

حتما اگر مثل من علاقه‌مند به خوندن زندگی‌نامه باشید، داستان زندگی کریستیانو رونالدو دو سانتوس آویرو یا همان کریس رونالدو رو خوندید (از سایت طاقچه بخوانید) یا حتی شنیدید (از سایت نوار بشنوید). بازیکنی که در این چند سال شانه به شانه لئونل مسی به عنوان دو سوپر استار در دنیای فوتبال درخشیده‌ و لحظه‌های ماندگاری به جا گذاشته‌اند. اما چرا رونالدو برای من یک الگوی پیشرفت و رهبری است؟

۱. داشتن رویایی بزرگ و باور به آن

کریس رونالدو از دوران کودکی آرزوی بزرگ بازی کردن در بزرگترین باشگاه دنیا یعنی رئال مادرید رو داشته. آرزویی که وقتی در سن ۶ یا ۷ سالگی برای دیگران تعریف می‌کرده، همه به کریس می‌گفتند که چه کسی آرزوی بازی کردن برای رئال مادرید رو نداره؟ اما این دور از دسترس بودن یا بزرگ بودن آرزو باعث نشده که رونالدو در مورد رسیدن به آرزوی خودش تردید داشته باشه. چیزی که خیلی از ما از همان زمان‌ آرزو کردن (حتی همون موقع که خیلی دور هستیم) هم گاهی باور نمی‌کنیم و خیلی اوقات از خودمون می‌پرسیم که : «من؟ من می‌تونم فلان کار رو بکنم؟ بی‌خیال بابا» همین ذهنیت می‌تونه مسیر رسیدن به رویایی بزرگ رو تغییر بده و واقعا جاهایی که باید قاطعانه تصمیم گرفت،‌پاهامون بلرزه و به اون چیزی که باید، نرسیم.

۲. توجه به استعداد و تلاش و تلاش و تلاش

شاید عجیب باشه از کسی که رونالدو رو به مسی ترجیح میده شنیدن این حرف ولی: مسی قطعا با استعداد‌تر از رونالدو هستش. ولی… در این که رونالدو بازیکن مستعدی هستش اصلا شکی نیست ولی احتمال خیلی زیاد این استعداد از رونالدو کمتره. اما چیزی که برای من به شخصه قابل الگوبرداری و ستاشی هستش حجم زیاد تمرینات و فشاری هستش که رونالدو به خودش میاره. به نظرم از نوع بدنسازی، تغذیه، تمرینات و نوع بازی کریس رونالدو میشه این موضوع رو دید و حتی صحبت‌های مربی‌های قبلی رونالدو که بعد از ساعت تمرینات باز هم کریس تمرین می‌کرده و ضربه آزاد یا شوت رو برای خودش ادامه می‌داده. همین تلاش زیادتر از حد و سرمایه‌گذاری زیاد این بازیکن هستش که زمینه های موفقیت رو براش فراهم کرده. استعداد داشتن مهمه ولی از این مهمتر، تلاش کردن و استمرار در اینکار هستش.

۳. همیشه برنده باش

رونالدو در هر بازی و هر شرایطی که در مسابقه‌ای شرکت کنه با تموم وجود حس برنده بودن رو منتقل می‌کنه. این رو به راحتی میشه از تلاشی که می‌کنه، از فریادهایی که ‌میزنه، از دعواهایی که با داور می‌کنه (که خیلی مواقع می‌تونه بی‌دلیل هم باشه) دید. رونالدو همیشه می‌خواد نفر اول باشه. به قول معروف توی جمعی نمیره که نفر دوم به حساب بیاد (البته هم می‌تونه خوب باشه و هم بد) ولی در نهایت، تمام تلاشش رو می‌کنه که برنده از میدون خارج بشه و این موضوع رو برای من جذاب می‌کنه. حس دیده شدن و برنده بودن.

۴. رهبر باش و رهبری کن

یکی از چیزهایی که در مورد رونالدو و به خصوص در تیم ملی ازش دیده میشه و جذابه برام، حس رهبری کریس هست. حسی که به خوبی میشه در انرژی و حسی که برای اعضای تیم میذاره دید. فرقی نداره تیم جلو هستش یا عقب اما شیوه صحبت کردن با بازیکن‌ها (قبل، حین و بعد از بازی) به خوبی نشون میده که رونالدو داره روی خودش به عنوان یک رهبر (شاید فعلی ولی به طور قطع برای آینده) کار می‌کنه تا بتونه تاثیر لازم رو بذاره. طبیعتا یه روزهایی از عهده اینکار بر نمیاد (مثل بازی با ایران در جام جهانی) یا یه روزهایی هم این شیوه رهبریش خاص میشه (مثل فینال جام ملت‌های اروپا در سال ۲۰۱۶ با اینکه مصدوم بود). این شیوه یادگیری و تعالی می تونه برای همه ما الگوی مناسبی باشه از توسعه فردی و رهبری.

۵. از انتقادها نترس

رونالدو شاید بیش از حد تصور، منتقد و دشمن داشته باشه. تعداد بسیار زیادی از افراد روزانه ازش انتقاد می‌کنن یا حتی در ورزشگاه‌ها مورد عتاب تماشاگرها قرار می‌گیره. خیلی واضحه که هیچ کس دوست نداره این هجم از انتقاد رو بشنوه یا مورد هو شدن قرار بگیره. خیلی از ما کنترل خودمون رو از دست می‌دیم و عصبی میشیم و این حس رو بروز می‌دیم. درسته که رونالدو هم این حس رو نشون میده خیلی از مواقع، اما باز هم خیلی از روزها یا عملکرد خوب خودش جواب منتقدینش رو میده و اجازه نمیده سر و صداها مزاحم کار و عملکردش بشن. همین موضوع در مورد تک تک ما و حتی کسب‌وکارهامون دیده میشه. خیلی از مواقع به جای تمرکز کردن روی عملکردی که داریم،‌درگیر حواشی میشیم و کار رو به خوبی پیش نمی‌بریم و این لطمه بزرگی به خودمون و کسب وکارمون میزنه. انتقادها رو باید شنید ولی نباید ازشون ترسید یا درگیر حواشی شد.

۶. خط قرمزهای مشخصی برای خودت داشته باش

رونالدو نه تتو داره و نه الکل می‌نوشه. این یه تعهدی هستش که به خودش داده. خط قرمزی که برای خودش ترسیم کرده و تا امروز بهشون پایبند بود. نداشتن خالکوبی به خاطر تعهدی هستش که رونالدو برای اهدای خون به خودش داده و دوری کردن از نوشیدنی الکلی هم به خاطر اتفاقاتی است که برای پدرش افتاده و تصمیم گرفته برای اینکه اون اتفاقات و تصاویر برای خودش تکرار نشه از الکل دوری کنه. خط قرمزهایی که در مورد غذا خوردن، تمرین کردن و … هم برای خودش ترسیم کرده و به اونها پاینده. چه خوبه که ما علاوه بر اینکه می‌دونیم چه کارهایی می‌خواهیم بکنیم، بدونیم چه کاری یا کارهایی هم نباید انجام بدیم و به لیستی که تهیه می‌کنیم پایبند باشیم.

رونالدو برای خیلی‌ها فرد جذابی نیست و دوستش ندارن. به خصوص اگر زندگی‌نامه‌اش رو نخونده باشیم یا ندونیم. اما برای من داستان در مورد رونالدو فرق داره.

نظر دهید

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.