یک رهجو

لحظه‌های من در سال ۹۳

مدتهاست که نوشتنم کم شده. دلیلش رو می‌توانم به گردن کار و خانواده و وقت نداشتن و خیلی چیز‌های دیگر بیاندازم که خوب ساده‌ترین کار است ولی خب واقعا اینطور نیست و دلیلش تنبلی بیش از حد خودم است. از طرفی به امسال و سال‌ گذشته و ۳ سال گذشته خودم که نگاه می‌کنم می‌بینم که کارهای سخت زیادی انجام داده‌ام. برای منی که کلا ریسک در زندگی معنایی نداشته، این ۳ سال گذشته به مثالی از طوفانی است که آگاهانه به درونش پریده‌ام. البته که پریدنم اختیاری بوده ولی این سو و آن سو رفتنم کمی تا قسمتی اختیاری نبوده؛ هرچند سعی کرده‌ام که در این این طرف و آن طرف‌ها و به قول دوستان از این شاخه به اون شاخه پریدن‌هایم به چیزهایی که دوست دارم برسم و رشد کنم.

اینروزها با توجه به اتفاقاتی که در چند ماه گذشته به صورت شخصی برای من افتاده و آن هم فقدان از دست دادن پدری عزیز بوده، شاید بهم ریختگی‌های ذهنیم به شدت متلاطم‌تر شده ولی به رسم مثبت‌بینی اگر بنگرم امسال برای من سال سخت ولی بزرگتر شدن بوده. سالی بوده که الان جایی هستم که شاید -نه برای سالهای زیادی ولی – آرزوی رسیدن به آنجا را داشتم. این موضوع یک جنبه کاری و یک جنبه شخصی برای من دارد که قسمت اول را باید دیگران بگویند. ولی اگر خودم بخواهم خودم را مورد قضاوت قرار دهم، به خودم نمره خوبی می‌دهم. شاید کمی دور از عادت همیشگی شکسته‌نفسی باشد، اما جایگاه امروزم جایگاهی است که همه آنچه به صورت پراکنده آنها را دوست داشتم، همه در یک جا و در یک سبد قرار گرفته‌ است و دیگر به هنر من بر می‌گردد که آیا این سبد، سر به سلامت از طوفان می‌گذراند یا سوار بر تخته پاره‌ای شکسته خواهم شد و تمام تخم‌مرغ‌های سبد را به فنا خواهم داد.

بخوانید  شناخت آرزوها و باور رسیدن

برای سال ۹۳ خوشحالم که در زندگی شخصی‌ام خانواده‌ام همراه و در کنارم بودند؛ خانواده‌ای که گرانبهاترین دارایی من هستند و نبودنشان … گو اینکه نبود پدر در این چند ماه هنوز باورپذیر نبوده و جای خالی‌اش پر نخواهد شد. برای همه‌شان، مادرم، خواهرم،‌ برادرم و دختر زیبایش آرزوی سلامتی، طول عمر و موفقیت می‌کنم و از خداوند بزرگ برای داشتن‌شان به اندازه تمام خلقتش از ازل تا ابد شکرگذارم. برای همراه داشتن دوستان و همراهان عزیزی که همه‌شان بر من حق دارند و رشدم را مدیون آنها هستم نیز از درگاه خداوند طلب سلامت و بهروزی دارم.

اما عهدم با خودم. رشد فردی و تغییر مثبت برای من همواره در اولیت برنامه‌های کاری و شخصیم بوده. به امسال که نگاه می‌کنم می‌توانم رگه‌هایی از هر دو را در خود پیدا کنم، اما این کافی نیست! عهد می‌کنم که بهتر از امروز و دیروزم باشم و برای اینکار سختی مسیر را نیز باید بپذیرم. بهتر بودن و بهتر شدن تعهد من با خودم است.

در نهایت خداوند بزرگ را با تمام کمبودها، کاستی‌ها، بدقولی‌ها و توبه‌ شکستنهایم سپاس می‌کنم که توفیق «بودن» را به من عطا کرده

۵ نظرات

  • سلام و آرزوی شادکامی روزافزون
    نه چندان اتفاقی اینجا رو پیدا کردم ،
    شما شاید جز انگشت شمار آدمهایی باشین که بیرونتون مثه درونتونه
    (البته تو محیطهایی که من تو اونا بودم ،خب من که همه جا نمی تونم باشم-محدودیت زمانی ،مالی و مکانی-)،(این انگشت شماررو برای این گفتم که آمار دقیقی در دس ندارم و اصن نمیشه هم بدس آوردچون جزء اقلام آماری نیس)

    البته خب من می تونم قضاوت کنم چون خب من یه آدمم -شایدم پویش محیطی این امکان رو به من میده-

    با اینکه خیلی کم شما رو دیدم
    و شما خیلی کمتر شاید اصن یادتون نیاد منو ،خب شما آدم زیاد می بینین به عکس من

    در کل به نظرم جالبین خودتون
    و من می تونم کلی نظر بدم چون خب من یه آدمم