یک رهجو

رویایت را رها نکن

“رویایت را رها نکن”! این دیالوگی است که چند دقیقه پس از شروع فیلم داد شنیده می‌شود. فیلم که ادامه پیدا می‌کند و ‌از این دیالوگ می‌گذرد، به فکر فرو می‌روم و به این جمله، فرای موضوع آن در فیلم فکر

می‌کنم.

به این فکر می‌کنم که ما چقدر به رویاهایمان می‌اندیشیم و به دنبال آن می‌رویم؟ بسیاری از ما هر روزه در رویا‌های‌مان غرق می‌شویم و شاید ماه‌ها و سال‌ها با آن زندگی کنیم و چند سال بعد با حسرت به آن چیزی که فکر می‌کردیم و به آن نرسیده‌ایم نگاه می‌کنیم. با خود روراست باشیم! رویای ما چقدر اهمیت دارد و چقدر برای رسیدن به آن تلاش کرده‌ایم؟
رویاهای ما شاید بهترین گزینه برای انگیزه‌ بخشیدن به ما در مسیر زندگی روزمره‌مان باشند. طبیعی است که وقتی آرزوی بزرگی داشته باشیم رسیدن به آن سخت‌تر و شاید زمان‌بر باشد. برداشتن قدم‌های کوچک اما مستمر در مسیر رسیدن به رویاها بهترین راهی است که گریزی از آن نداریم. دکتر راندولف فردیک رندی پاش استاد آمریکایی علوم کامپیوتر و نویسنده کتب پرفروشی که آوازه جهانی برای “آخرین سخنرانی” دارد درباره این موضوع می‌گوید: “دیوارهای بلند را نساخته‌اند تا مانع رسیدن ما به رویاهایمان شوند. دیوارها را ساخته‌اند تا با سخت‌کوشی و عبور از آن‌ها، به خود و دیگران نشان دهیم که رویاهای‌مان چقدر برای‌مان مهم هستند. دیوارها مانع ما نیستند. دیوارها وجود دارند تا مانع کسانی شوند که به اندازه‌ ما، رویاهای‌شان را دیوانه‌وار دنبال نمی‌کند.”
خودتان را در موقعیتی قرار دهید که رویای‌تان به واقعیت تبدیل شده است. به خودتان در آینده نگاه کنید. رویایی واقعی که اکنون در دستان شماست نیاز به ابزارهایی دارد که با این نگاه می‌توان نقشه‌ای برای دستیابی به آنها طراحی کرد. گذر از دیوارهای بلند و رسیدن به آرزوها به نقشه راه نیاز دارد و ابزار. رویاهای ما به واقعیت تبدیل نمی‌شوند جز آنکه خودمان بخواهیم. رویاهای‌مان را رها نکنیم.

بخوانید  تلاش با دستان بسته

منتشر شده در روزنامه‌ فناوران مورخ 30 شهریور 92 (لینک)

پست‌هایی که احتمالا دوست دارید بخوانید

۳ نظرات

  • بسیار عالی اما قسمتی غم انگیز تر اشتیاق کم برای به دنبال رویا رفتن وجود داره و اون اینه که بسیاری از ادمها رویایی ندارند که با اشتیاق به دنبالش برن یا حداقل اونقدر به خودشون وصل نیستن که رویاشون رو ببینن

    سوال اینجاست …
    من جزء کدام دسته ام؟