یک رهجو

تغییر کنیم

صبح زود یا عصر هنگام وقتی از منزل یا محل کار خارج می‌شوی، یا وقتی در جمع دوستان و آشنایان قرار می‌گیری بسیار پیش می‌آید که افرادی را از بین دوستان، آشنایان یا غریبه‌ها را ببینی با چهره‌ای خسته و ذهنی درگیر، آدم‌هایی که از شرایط گله دارند. چهره‌هایی درهم فرو رفته و اخم‌های عمیقی که پیشانی و چهره افراد را چین انداخته و سیمای کلی شهر را غم‌زده جلوه می‌دهند.

بسیاری از ما هر روز از کاری که انجام می‌دهیم خوشحال و راضی نیستیم، هرچند این عدم رضایتی که از درون ما می‌جوشد ممکن است از دید افراد بیرونی موفقیت به نظر برسد. بسیاری از ما هر روزه دچار چالشی ذهنی و درونی با خود هستیم که اگر شرایط این‌طور بود و آن طور پیش می‌آمد و ده‌ها و صدها شاخص دیگر جور دیگری بودند، ما نیز خیلی متفاوت‌تر و بهتر از چیزی که در لحظه بودیم، می‌شدیم. اما گاهی لازم است که کمی مکث کنیم. گاهی لازم است که بایستیم و از آنچه درون خود داریم کمی فاصله بگیریم تا به بررسی خودت و گام‌هایی که برداشته‌ایم بنگریم.
اگر اینطور عمل کنیم، خیلی اوقات می‌بینیم که به جای آنکه دنیایی را تغییر دهیم، با کمی تغییر در خود همان شرایطی که دوست داریم ایجاد می‌شود. خیلی سخت نیست که ببینیم تغییر از خود ما آغاز می‌شود. بسیاری از ما شرایطی که داریم را موجب عدم رضایت و پیشرفت خود می‌دانیم، اما واقعا برای تغییر کوشیده‌ایم؟ اگر کمی در خود عمیق شویم، این تغییرات از درون ما شکل خواهد گرفت. تغییر چه درونی و چه بیرونی همواره سخت است و سرچشمه این موضوع در جایی است که علاقه ما انسان‌ها بیشتر به سکون متمایل است تا به حرکت. اما مساله مهم حرکت کردن است. حرکت در راه تغییر. شاید نخستین و مهم‌ترین تغییر، چیزی است که به آن می‌اندیشیم و به نگرش ما تبدیل شده است. بد نیست گاهی مکث کنیم و به این سوال بیاندیشم که برای تغییر در خود چه باید بکنیم؟

بخوانید  فراموشی ریشه‌های زبان مادری در شبکه‌های اجتماعی

منتشر شده در روزنامه فناوران مورخ 23 شهریور 92 (لینک)

پست‌هایی که احتمالا دوست دارید بخوانید

نظر دهید