یک رهجو

نگاهی کلی به وب ایران–بخش اول

iran web festival

داوری جشنواره وب ایران به اتمام رسید. همونطور که انتظار می رفت، تعداد شرکت کنندگان در گروه های مختلف خیلی زیاد بود و کار داوری رو برای یک بررسی درست و روال مند سخت و طولانی کرده بود. اما همه دوستانی که در این کار فعالیت داشتن، و وقت گذاشته بودند نشون دادن که خوب و با دقت این کار و انجام دادند. من به شخصه به همه دوستان، چه برگزار کننده های جشنواره و چه داوران، خسته نباشید و تبریک میگم.

اگر یه نگاه جامعی به گروه ها داشته باشیم، نتایج جالب و قابل تاملی از آنها استخراج میشود. تو این بخش به بعضی ها که بیشتر مورد توجهم بود و برام سئوال بر انگیز می پردازم.

یکی از اولین موضوعاتی که با توجه به نوع کارم علاقه مند شدم و بهشون نگاهی انداختم، بخش وب سایت ها و وبلاگ های دولتی بود. جای که گویا قرار نیست هیچوقت اتفاق خوبی براشون بیافته. خیلی ساده میشه فهمید که وبلاگ، کمترین اهمیت را در سازمانهای دولتی و وزارتخانه ها داره و اگر بخواهیم بهتر بررسی کنیم اصلا وجود خارجی ندارن. انگار اصلا وبلاگ پدیده ای هستش که تا حالا به گوششون نخورده باشه.
متاسفانه وضعیت تو وب سایت های دولتی هم اصلا خوب نیست. این بخش هم با طراحی های کاملا قدیمی، عدم پشتیبانی از استانداردها و حتی پترن های موجود و به روز، عدم استفاده از المان های جذاب و درست، حتی المان های اولیه ای مثل فونت و رنگ مناسب، باعث شدن شرکت کننده های این گروه از چیزی که ما امروزه داریم تو وب سایت های رسمی شرکت ها و سازمان ها و بخش های دولتی کشورهای دیگه می بینیم خیلی دور باشند. من به شخصه با توجه به شناخت نسبی که به چند تا از این سازمان ها دارم، عدم وجود تیم های فنی مناسب یا کمبود بودجه رو اصلا جزو دلایل این مشکل در سازمان ها نمی دونم. اونها به راحتی بودجه رو تامین می کنند و تیم های خوبی هم دارند که کارشون و خروجیشون می تونه خیلی بهتر از اینها باشه. اما عمدتا اعمال سلیقه ها و نظرات غیر کارشناسی از بخش های بالاتر باعث میشه که در خیلی از موارد روند طراحی و اجرای پروژه ها با مشکلات زیادی مواجه بشه و خروجی هایی این چنینی رو شاهد باشیم.
شبیه به این موضوع در حوزه “دانشگاهی” و حوزه های زیرمجموعه هم قابل مشاهده است. واقعا این همه نیروی جوون و جویای نام، این همه استعداد که تو المپیاد ها و مسابقات داخلی و خارجی می تونن مدال های رنگارنگ بیارن، چرا نباید و نتونن وب سایت های دانشگاهی و زیر مجموعه هاشون رو سر و سامان بدهند. این مشکل ناشی از دانش کم در حوزه دانشگاهی است؟ آیا مدیریت و متولیان دانشگاه ها اجازه نمیدن؟ یا اگر مورد دیگه ای هست، باید جدی بهش توجه بشه مورد بحث و بررسی قرار بگیره. البته امیدوارم فقط بحث و بررسی نباشه وکار عملی صورت بگیره!
مورد بعدی که خیلی روشن و واضح مشخص بود، عدم فعالیت مناسب برای تولید و ارائه خدمات تحت وب در برخی بخش ها و حوزه ها بود. حوزه هایی مثل بیمه، تبلیغات آنلاین و مواردی از این قبیل میتونن بسترهای مناسبی برای فعالیت های اقتصادی و خدمات رسانی به مردم و حتی دولتی باشند. به طور مشخص ضعف های زیادی تو این حوزه ها روشن بود و واقعا میشه روی این حوزه ها کارهای خوبی کرد. البته با توجه به خالی بودن این حوزه ها، تا زمانی که به یه وضعیت مناسب برسیم احتمالا زمان زیادی رو باید صرف کنیم.
واقعا از بعضی بخش ها انتظارات بیشتری بود. بخش هایی هم بودن که واقعا ایده های خیلی خیلی خوبی داشتن و به شخصه از دیدن اونها لذت بردم. به هر ترتیب امیدوارم این جشنواره و مابقی فعالیت هایی که صورت میگیره در راستای اعتلای وب ایران بتونه مفید باشه و به زودی شاهد رشد خیلی زیادی در همه حوزه ها باشیم. سعی می کنم نگاهی دقیقتر و ریزتر به گروه های دیگه داشته باشم و نکات مثبت رو هم بررسی کنیم.

بخوانید  آچار فرانسه هایی در عرصه وب

پست‌هایی که احتمالا دوست دارید بخوانید

۲ نظرات

  • سلام احسان جان! در مورد سایتای دانشگاهی که گفتی. یه نمونش دانشگاه خود ما! پیشنهاد دادیم بهشون به رایگان حتی سایتشون رو بهسازی کنیم و جوابی که گرفتیم این بود که ما به دانشجوها اعتماد نداریم و خوب دیگه اینجوری روحیه ای نمیمونه واسه کار کردن. همه مسائلی که بالا نوشتی درسته و خوب توضیح هم دارم براش.الان دیروقته و من تقریبا ۶۴ درصدم خوابه الان.دیدمت در این موردا صحبت میکنیم حتما

  • خیلی خوب بود. ممنونم. چند تا نکته به ذهنم می رسه میگم. اول این که تو بخش دولتی از مهمترین مسائل معضل مدیریته. مدیرها همچنان خودشون رو متخصص می دونن و همین جلوی کار رو می گیره، فهم مدیر از اینترنت رو هم که در نظر بگیریم تکلیف روشنه. مورد دوم این که اینترنت تو ایران تعریف نشده. ناپایداری اینترنت و عدم اعتماد به پالایش(!!!) نشدن سایت باعث میشه وب برای موسسات و حتی مراکز تحقیقاتی مهم نباشه. سوم هم موضوع نگه داشتن اطلاعات. می ترسیم دانشمون رو به اشتراک بذاریم. خدای نکرده کم میشه :))