یک رهجو

رویایی در سفر با کشتی فضایی

مشکل سفرهای فضایی به عنوان یکی از موارد پیچیده در زمینه کشف رموز فضا مطرح می شود. یکی از ابتدایی ترین مسائل مربوطه، حمل مواد و تجهیزات مورد نیاز فضانوردان به فضا می باشد که در …
حال حاضر امیدوارکننده ترین راه حل، طراحی و ساخت آسانسورهای فضایی است که شاید بتواند تا حد زیادی این مشکل را حل کند.
اما فراتر از این موضوع، بحث اصلی و چالش برانگیز، توسعه ابزارها و روش هایی است که بتوان از آنها در فضا رخنه کرده و یا به سمت سیارات و ستاره های دوردست حرکت کرد. رویایی که داستان نویسان زیادی در تخیلشان آنرا پرورش داده اند ، شاید به زودی و با استفاده از پلاسما یا موتورهای هسته ای و یا بادبانهای خورشیدی این رویای قدیمی به حقیقت بپیوندد.
دستیابی به نیروی محرکه جدید برای جایگزینی با نوع قدیمی آن، یکی از مواردی است که شاید در آینده نزدیک با استفاده از بادبان های خورشیدی محقق شود. سال آینده میلادی یک گروه تحقیقاتی واقع در نیویورک با همراهی گروهی که کار طراحی و ساخت فیلمهای سینمایی را بر عهده دارند، کار طراحی مدل جدید از بادبان های خورشیدی را آغاز خواهند کرد. دکتر لوئیس فریدمن مدیر planetary society بادبان های خورشیدی را تنها فناوری موجود و کارآمد برای سفرهای طولانی مدت به سمت ستارگان می داند.
بادبانهای خورشیدی توسط کارل ساگان نویسنده داستان های علمی تخیلی معرفی شد. در واقع مفهوم این بادبانهای خورشیدی بسیار ساده است: جذب انرپی وارده از نور و تشعشعات کیهانی و استفاده از آن برای شتاب دهی حرکت فضا پیما. مانند آنچه که باد در بادبان کشتی های اقیانوس پیما ها رخ می دهد. توانایی بادبان های خورشیدی در جذب و به کار گیری انرژی نور خورشید شاید بتواند تئوری گذر از منظومه شمسی را در مدت زمان ۵ سال به حقیقت نزدیک تر کرده و شاید به حقیقت بدل نماید. حتی با متمرکز کردن انرژی لازم و استفاده از لیزر شاید امکان پذیر باشد تا مسافت لازم برای رسید به نزدیکترین منظومه شمسی خارج از منظومه خود را ظرف ۱۰۰ سال طی کرده و از طریق شاید نسل بشر به بخش دیگری از فضا نقل مکان کنند. اما در حال حاضر سفر با چنین کشتی فضایی و در سایه چنین تشعشعاتی بسیار خطرناک بوده و حتی شاید باعث مرگ انسان نیز شود. همچنین علاوه بر این موضوع، مساله وزن تجهیزات نیز مطرح می شود. هرچه سفر طولانی تر باشد مقدار تجهیزات و به تبع آن وزن آن بیشتر شده و مدیریت آن مشکل تر می شود.
این گروه ابتدا در سال ۲۰۰۵ کشتی فضایی با نام cosmos1 را طراحی کرد. اندازه این کشتی حدود ۱۰۰ فوت مربع بود که توسط موشکی روسی در مدار قرار گرفت. موفقیت در این عملیات ناسا را بر آن داشت تا در ساخت یک نانو کشتی فضایی با ابعاد ۱۸ فوت و با نام light sail 1 مشارکت و سرمایه گذاری کند. این کشتی دارای بادبان های آلومینیومی به قطر یک چهارم کیسه های پلاستیکی بود و قطعات مختلف آن توسط دانشجویان دانشگاه استنفورد ساخته شده بود. بادبان ها توسط قوه جاذبه و استفاده از انرپی خورشیدی در محل از پیش تعیین شده خود قرار می گرفتند و کشتی فضایی این قابلیت را پیدا میکرد که بتواند مانورهای پیچیده ای مانند ترمز یا معلق ماندن در فضا را انجام دهد.
اولین پرواز به یاد برادران ویلرایت به نام لحظه Kitty Hawk نامگذاری شد. در این پرواز کشتی فضایی در مدار قرار گرفت. برنامه ریزی بعدی برای قرار دادن کشتی بزرگتری بود که بتواند انرژی لازم برای قرار گرفتن در مداری که صدها هزار مایل بالاتر قرار داشت را امکان پذیر کند.
اما پرواز سوم برای سفر به خارج از مدار زمین طراحی شده است، جایی که معروف به نقطه L1 و در واقع ۹۰۰ هزار مایل دورتر از مدار زمین است. هرچند به اعتراف دکتر فریدمن برای خروج از مدار فعلی مشکلاتی وجود دارد، اما تلاش هایی نیز در جهت رفع آنها صورت گرفته است. شاید با این کارها زمان چندانی به تبدیل شدن رویای داستان نویسان به حقیقت باقی نمانده باشد.
بخوانید  اقتصاد پیشرو با کلیک های پول ساز

نظر دهید