یک رهجو

المپیک ما و المپیک بعضی‌ها

یه المپیک دیگه شروع شده و طبق معمول نتایج ضعیف ما هم همینطور. اصلا نمی‌خوام راجع به نتایج ورزشکارامون بنویسم، که خوب صد البته مشخصه و دیگه چیزی گفتن نمی‌خواد. یه ورزشهایی مثل بسکتبال و قایقرانی و تیراندازی که خوب زحمتشون را کشیدند. به خصوص بسکتبال که هرچند باختن، اما خوب بازی می‌کنند و نوع بازیشون آدم را ناراحت نمی‌کنه و سرافکنده نمیشیم. چی میگن اسمش را این مدیرای عزیزمون! می‌گن. آهان! سرافرازانه باختیم!!! و داریم تجربه کسب می‌کنیم. انصافا دست بسکتبالیست‌هامون، تیراندازامون و اونایی که واقع برای اولین بار رفتن درد نکنه. اما….

اما بقیه چی؟ بقیه اونهایی که ماه‌هاست تو انواع و اقسام اردوهای داخل و خارج کشور شرکت کردند چی؟ دیگه همه قبول دارن که کشتی مال ماست و بقیه توش از ما عقبن هستند (البته این هم از خود بزرگ بزرگ بینی ماست نه چیز دیگه…) دیگه چی؟ واقعا چی میشه که کشتی‌گیر ما که به قول خودمون نابغه کشتی فرنگی حساب میشه میاد و با دو تا برد معمولی و دو تا باخت حذف میشه؟ چی میشه که کشتی‌گیر ایتالیایی که سال پیش تو مسابقات جهانی ۴۴ جهان شده میاد و امسال تو المپیک که از جهانی هم مهمتره اول میشه؟؟؟!!! اتفاقیه؟ اتفاقیه که مایکل فلپس، شناگر اعجوبه آمریکایی میاد و تا الان تو ۷ فینالی که این دوره شرکت کرده ۷ تا طلا میگیره؟ اتفاقیه که مدال‌های طلای فلپس به تنهایی از کل مدال‌هایی که ما تو دوره‌هایی که در المپیک شرکت کردیم بیشتره؟ اتفاقیه که توگو، اتیوپی، ویتنام و کشورهای دیگه‌ای که به قول مدیران ورزشیمون، از ما خیلی عقبترن(البته این عقب و جلو باید یکی بیاد بگه که چی هست. شاید ما توهم جلو بودن داریم!) مدال میگیرن اما کاروان ورزشی ما حتی یک مدال برنز هم نمیاره.

بخوانید  برای قهرمانانم

البته باز هم میدونیم که چه اتفاقی خواهد افتاد. باز کشتی چند تا مدال میگیره( البته احتمالا) اونهایی که باختند شرایط آب و هوا و دریا و زمین و داوری و مصدومیت و تغذیه و چه و چه را میکشن وسط و به هزار و یک چیز دیگه چنگ میزنن تا توجیه کنند باخت‌هاشون را. هرچند که مربیان کشتی فرنگی گفتند که در هیچ برنامه تلویزیونی شرکت نخواهند کرد و توضیحی برای باختها نمیدند! جالبه نه؟! اون یکی مفسر! میگه دلیل بخت سوریان اینه کهن رضازاده شرکت نکرده!!!!!! و تمام فشار گرفتن مدال افتده رو دوش حکید سوریان و اون نتونسته این فشار را تحمل کنه. به این میگن دلیل محکم و قاطع برای باخت(شایدم عذر بدتر از گناه)

دلایل شکست تیم جودو هم جالبه! نداشتن اردوهای خارجی و برگزاری مسابقات و اضافه وزن! الان وقت گفتن این دلایله؟ قبل المپیک چی کار می‌کردن؟ اصلا ما چرا همیشه مشکل اضافه وزن داریم تو ورزشهایی مثل کشتی و جودو و….؟ پهلوانان! قهرمان ما نمی‌تونند جلوی خوردنشون را قبل از مسابقات بگیرن؟ واقعا مدیران و مربیان ما نمی‌تونند برنامه غذایی وی‍ژه‌ای برای برای ورزشکاراشون تنظیم کنند؟ اکر نمی‌تونند پس چرا میرن؟ چرا هزینه می‌کنند؟ واقعا این دلایل قبال قبوله؟

دیروز مرتضی سپهوند بوکسورمون که بازی را برده تو جواب سئوال خبرنگار تلویزیون که ازش می‌پرسه چقدر راجع به حریف اطلاعات داشتی میگه: “ من اون را می‌شناختم، اما اون منو بهتر می‌شناخت”. جالبه! ما تو یه همچین مسابقاتی بدون اطلاعاتیاز حریفامون میریم وسط. خوب معلومه چی میشه دیگه! صد البته اتفاقی نمی‌افته. باز میایم میگیم برای آمادگی المپیک ۲۰۱۲ رفتیم و انشالله اونجا تو فلان رشته و فلان رشته مدال میاریم. و برنامه‌ریزی می‌کنیم و از این چیزا.

بخوانید  پستچی، یک بسته، یک کتاب

چیز دیگه‌ای که مطرحه نگاه ما به قهرمانانمون هست! ما خیلی زود با یک قهرمانی اونها را تا اوج افتخار بالا می‌بریم و از اونها اسطوره و پهلوان و از این جور چیزا می‌سازیم. زود یه خیابون یا یه جایی را به نامشون می‌کنیم و همه عالم و آدم را بهشون بدهکار می‌کنیم. اون قهرمان هم با یک یا دو قهرمانی زود جو زده میشه و به قول معروف اشباع. همین باعث میشه دیگه تلاش نکنه و به قول مدیران و مربیان اضافه وزن (از نرز من، هم اضافه وزن روحی و هم اضافه وزن جسمی داریم) پیدا کنه و …. بقیه ماجرا هم معلومه.

فکر کنم بهتره بشینیم به موفقیت بقیه کشورها نگاه کنیم و از دیدم مسابقات اونها لذت ببریم.

پی نوشت:

احسان حدادی! قهرمان جهان! کسی که بار یک طلای دیگه را به دوش میکشید! هم از دور مسابقات حذف شد!

بخشی از دلایل:

حدادی با چشمان گریان آشیانه پرنده را ترک کرد. قهرمان پرتاب دیسک آسیا: مصدومیتم مهمترین مشکل من بود هیچکس اندازه من تمرین نکرده بود

کاروان ورزشی ایران تنها یک ماساژور دارد

تنها پرتابگر وزنه ایران از دور رقابت ها کنار رفت. نیک فر: سرگردان بودم؛روزم نبود

رودکی: به پارگی عضله پایم باختم

ساعی: قول کسب مدال نمی‌دهم!

نظر دهید